Ferie trwają w najlepsze. Dla jednych właśnie się zaczęły, dla innych dobiegają końca. Jedni wracają z wyjazdów, inni pakują walizki, a jeszcze inni spędzili ten czas dokładnie tak jak zwykle- pracując, ogarniając codzienność, „łapiąc oddech” gdzieś pomiędzy obowiązkami.

I choć ferie, podobnie jak urlop czy wolny weekend, kojarzą się z odpoczynkiem, wiele osób odkrywa coś zaskakującego: zatrzymanie wcale nie przychodzi łatwo. Nawet gdy teoretycznie mamy na nie przestrzeń.

Chcemy odpocząć. Czujemy, że jesteśmy zmęczeni. A jednak, gdy w końcu zwalniamy, pojawia się napięcie, niepokój, rozdrażnienie albo myśli, które nie chcą ucichnąć. Zamiast ulgi – dyskomfort.

Dlaczego tak się dzieje?

Odpoczynek to nie zawsze ulga

Często myślimy o odpoczynku jak o nagrodzie: „jak tylko się zatrzymam, poczuję ulgę”. Tymczasem dla wielu osób odpoczynek jest momentem konfrontacji.

Kiedy zwalniamy, przestajemy być zajęci. A gdy nie jesteśmy zajęci, pojawia się przestrzeń- na myśli, emocje, sygnały z ciała. Na zmęczenie, które było ignorowane. Na smutek, który nie miał kiedy się odezwać. Na pytania, które były odkładane „na później”.

Paradoksalnie więc bywa tak, że łatwiej jest działać dalej niż się zatrzymać. Działanie daje poczucie kontroli. Zatrzymanie — odsłania to, co nie zawsze jest wygodne.

Wewnętrzny opór przed zatrzymaniem się

Ten opór rzadko jest świadomy. Częściej objawia się drobnymi zachowaniami:

• „Jeszcze tylko to zrobię”
• „Odpocznę, jak wszystko ogarnę”
• „Nie teraz, jeszcze nie mogę”
• „Szkoda czasu”

Pod spodem często kryją się głębsze mechanizmy:

• przyzwyczajenie do ciągłego działania,
• tożsamość oparta na byciu potrzebną/potrzebnym,
• przekonanie, że wartość człowieka mierzy się jego użytecznością,
• lęk przed utratą kontroli lub przed „rozsypaniem się”, gdy przestaniemy działać.

Dla wielu osób odpoczynek nie jest neutralny. Jest czymś nieznanym. A to, co nieznane, bywa odbierane przez psychikę jak zagrożenie.

Gdy odpoczynek wydaje się niebezpieczny

Choć brzmi to paradoksalnie, zatrzymanie może być odbierane jako ryzyko. Bo co, jeśli gdy zwolnię:

• poczuję, jak bardzo jestem zmęczona/zmęczony?
• uświadomię sobie, że czegoś jest za dużo?
• zobaczę, że nie wszystko w moim życiu działa tak, jak bym chciała/chciał?

Działanie pozwala nie czuć. Odpoczynek- pozwala poczuć. I właśnie dlatego bywa tak trudny.

Chcieć odpocząć to nie to samo, co być gotowym się zatrzymać

Wiele osób mówi: „ja naprawdę chcę odpocząć”. I to prawda.
Ale gotowość na odpoczynek to coś więcej niż decyzja w kalendarzu.

Czasem potrzebujemy nauczyć się zatrzymywać stopniowo:

• na kilka minut,
• na jeden spokojny oddech,
• na chwilę uważności na ciało.

Nie po to, by „dobrze odpoczywać”, ale by oswoić sam fakt bycia w bezruchu.

Odpoczynek jako proces, nie zadanie do wykonania

Odpoczynek nie jest umiejętnością, którą albo się ma, albo nie. To proces uczenia się kontaktu ze sobą– z własnym zmęczeniem, emocjami, potrzebami.

Jeśli odpoczynek przychodzi Ci z trudem, to nie znaczy, że robisz coś źle. To raczej znak, że Twoja psychika przez długi czas była w trybie mobilizacji. A wyjście z niego wymaga czasu i łagodności.

Na zakończenie

Warto przyglądać się schematom, które sprawiają, że odpoczynek staje się trudny. Nie po to, by się poprawiać, ale by lepiej siebie rozumieć.

A jeśli czujesz, że samodzielnie trudno Ci odkryć, co dokładnie stoi za Twoim wewnętrznym oporem przed zatrzymaniem się- rozmowa bywa dobrym początkiem. Czasem wystarczy bezpieczna przestrzeń i ktoś, kto pomoże nazwać to, co niewidoczne na pierwszy rzut oka.

Jeśli masz na to gotowość, możesz umówić się na spotkanie– spokojnie, w swoim tempie.
Umów wizytę – VENTUS VISIO

Odpoczynek nie zawsze zaczyna się od wolnego dnia.
Czasem zaczyna się od uważnego spojrzenia na siebie i zrozumienia, o co tak naprawdę nam chodzi…